"Z zadowoleniem donoszę…" – suplement
27.11.2013
Nie mogę jednak tego suplementu na tym zakończyć. Bowiem pod wpływem niektórych komentarzy poczułem potrzebę przeprowadzenia rachunku sumienia. Niestety - zgrzeszyłem.
I chociaż zaproszenie Klatera do wywiadu i "gościnnego felietonu" było skierowane imiennie do mnie, chociaż powodem takiego wydarzenia w przeważającej mierze był pokoik z limerykami - moje osobiste "dziecko" - to w efekcie okazałem się jednak może małym, ale na pewno wstrętnym egoistą.
Piotrze, nie wiem jaki jest/był/czy będzie Twój odbiór wywiadu i felietonu na "gościnnych występach", jednak czuję, że muszę Cię przeprosić, że w tym wszystkim pominąłem Twój udział w tworzeniu bloga. Mogę tylko zapewnić, że w tym moim "grzechu" nie ma żadnego drugiego dna.
I nawet gdybyś publicznie zapewniał, że robię niepotrzebnie zamieszanie, że nie czujesz się dotknięty (o ile Cię znam, to wyrastasz ponad takie przyziemne emocje) - to dla jasności czytelników i komentatorów, należą Ci się te przeprosiny.
Piotrze wiesz, że nieraz trudno jest o dobry temat. Myślę, że po serii historycznych przyczynków do Twej biografii, teraz jest dobry czas, byś napisał coś o przygodzie z naszym blogiem. Ja wiem jak się zaczęło - czytelnicy nie za bardzo. Ba - były nawet komentarze, że autor jest jeden, taki blogowy "doktor Jekyll i pan Hyde". Więc gdy polityka Cię zniesmaczy, śląska kuchnia już się przeje (czy to w ogóle możliwe?) pomyśl o tym. Dla pewności zaznaczę, że nie będę dochodził żadnych praw autorskich.
Publikuję również w wydawnictwie "Virtu@l Herald".
Zapraszam do odwiedzin.
Aby mieć bezpłatny dostęp do treści, należy odwiedzić tą stronę.
Serdecznie też zapraszam do współpracy.
Zainteresowanych proszę o kontakt na formularzu kontaktowym.
Uczulenie na głupotę - post gościnny Leszka Kowalikowskiego
Po przeprowadzonym wywiadzie, nadszedł czas na autorski "felieton gościnny. Na blogu u Art-Klatera ukazał się on po powyższym tytułem. Wystarczy kliknąć w ten tytuł, by przenieść się w gościnne progi Klatera.
Nie mogę jednak tego suplementu na tym zakończyć. Bowiem pod wpływem niektórych komentarzy poczułem potrzebę przeprowadzenia rachunku sumienia. Niestety - zgrzeszyłem.
I chociaż zaproszenie Klatera do wywiadu i "gościnnego felietonu" było skierowane imiennie do mnie, chociaż powodem takiego wydarzenia w przeważającej mierze był pokoik z limerykami - moje osobiste "dziecko" - to w efekcie okazałem się jednak może małym, ale na pewno wstrętnym egoistą.
Piotrze, nie wiem jaki jest/był/czy będzie Twój odbiór wywiadu i felietonu na "gościnnych występach", jednak czuję, że muszę Cię przeprosić, że w tym wszystkim pominąłem Twój udział w tworzeniu bloga. Mogę tylko zapewnić, że w tym moim "grzechu" nie ma żadnego drugiego dna.
I nawet gdybyś publicznie zapewniał, że robię niepotrzebnie zamieszanie, że nie czujesz się dotknięty (o ile Cię znam, to wyrastasz ponad takie przyziemne emocje) - to dla jasności czytelników i komentatorów, należą Ci się te przeprosiny.
Piotrze wiesz, że nieraz trudno jest o dobry temat. Myślę, że po serii historycznych przyczynków do Twej biografii, teraz jest dobry czas, byś napisał coś o przygodzie z naszym blogiem. Ja wiem jak się zaczęło - czytelnicy nie za bardzo. Ba - były nawet komentarze, że autor jest jeden, taki blogowy "doktor Jekyll i pan Hyde". Więc gdy polityka Cię zniesmaczy, śląska kuchnia już się przeje (czy to w ogóle możliwe?) pomyśl o tym. Dla pewności zaznaczę, że nie będę dochodził żadnych praw autorskich.
Publikuję również w wydawnictwie "Virtu@l Herald".Zapraszam do odwiedzin.
Aby mieć bezpłatny dostęp do treści, należy odwiedzić tą stronę.
Serdecznie też zapraszam do współpracy.
Zainteresowanych proszę o kontakt na formularzu kontaktowym.
Komentarze
Prześlij komentarz